गोष्ट: अंकांच्या गावातील एकता

 

गोष्ट: अंकांच्या गावातील एकता

खूप पूर्वी, एका रंगीबेरंगी गावात ० ते ९ हे दहा अंक एकत्र राहत होते. प्रत्येकाचा स्वभाव वेगळा, पण सगळे एकमेकांचे चांगले मित्र होते.

१ म्हणायचा, "मी सुरुवातीचा आहे, माझ्याशिवाय काहीच मोजता येत नाही!"

२ म्हणायचा, "पहा, मी जोडतो. दोन हात, दोन पाय, सर्व काही माझ्यामुळे संतुलित आहे."

३ चा अभिमान होता – "मी तिन्ही वेळांचा प्रतिनिधी आहे – भूतकाळ, वर्तमान आणि भविष्य."

४ शांत स्वभावाचा, म्हणायचा, "चार दिशा, चार ऋतु – स्थिरता मीच देतो."

५ थोडा हट्टी होता – "मी मधला आहे, त्यामुळे दोघांकडे बघतो – वरच्या आणि खालच्या अंकांकडे."

६ आणि ९ यांचं नेहमी भांडण चालायचं. ६ म्हणायचा, "माझं डोकं खाली आहे, मी जमिनीशी जोडलेलो आहे." ९ म्हणायचा, "पण माझं डोकं वर आहे – मी स्वप्न पाहतो!"

७ थोडा गूढ स्वभावाचा होता. तो सतत विचार करायचा – "माझ्यात काहीतरी विशेष आहे, लोक मला 'लकी नंबर' म्हणतात!"

८ नेहमी गुंतवळलेला दिसायचा – "माझा आकार बघा, मी शेवटी अनंताला दाखवतो."

० मात्र सगळ्यात गप्प आणि नम्र. इतर अंक त्याला म्हणायचे, "तू काहीच नाहीस. तुझी किंमत शून्य आहे."

पण एक दिवस, मोठ्या गणिताच्या प्रश्नात सर्व अंकांना एकत्र काम करावं लागलं. ० शिवाय उत्तर पूर्णच होत नव्हतं! जेव्हा १००, १०८, ९०९ असे मोठे अंक बनवायला सुरुवात झाली, तेव्हा सगळ्यांना लक्षात आलं — "० शिवाय आमचं मूल्य वाढतच नाही!"

तेव्हापासून सर्व अंकांनी ० ची खरी किंमत ओळखली आणि सगळ्यांनी एकमेकांचा सन्मान करायला सुरुवात केली.

---

तात्पर्य:

कोणताही छोटा वाटणारा घटक, योग्य वेळी, योग्य ठिकाणी आला, तर त्याचं मूल्य अमूल्य ठरू शकतं.